De zomerzonnewende is daar. Het licht staat op zijn allerhoogste punt, de zon hangt als een gouden oog boven de wereld en de aarde houdt haar adem heel even in. We zitten nog volop in het seizoen van overvloed; alles is ruim, warm en tastbaar. En toch voel ik een leegte ontstaan. Een stilte die zich opent, geen gemis of verlies, maar een soort overgang. Het is de stilte op de grens van twee werelden: de wereld van worden en de wereld van zijn.
Alles wat de afgelopen maanden in een uitbundige vaart omhoog schoot en zich gulzig uitstrekte naar de zon, komt nu in een heel andere beweging terecht. De snelle groei stagneert en onder de oppervlakte verandert het ritme van de natuur; de expansie vertraagt en de sapstroom wordt dikker en voller. De beweging keert om van 'meer' naar 'dieper', van opbouwen naar dragen. De groei is gedaan. Nu begint het rijpen.
Dit is het grote kantelpunt. Sommige vroege vruchten hebben we al kunnen proeven, warm van de zon en vol van het werk dat achter ons ligt. Andere vruchten dragen nog hun groene hardheid; zij hebben tijd nodig, geduld en zachtheid om langzaam gewicht te krijgen.
Tegelijkertijd herinnert deze stilte me eraan dat het tijd is voor dankbaarheid. Dankbaarheid voor alles wat ik al heb mogen ontvangen. Ik kijk naar wat er ligt en vraag me af welke projecten, gedachten en verlangens mogen er de komende tijd in de stilte en diepte verder rijpen voor de winter? En welke hebben hun vorm al gevonden en hun werk al gedaan? Die dingen mag ik nu met zachte handen en met een dankbaar hart afronden en loslaten vanuit het stille weten dat de cyclus rond is.
De zon staat hoog, maar haar schaduw wordt onzichtbaar alweer langer. In die schaduw ligt de wijsheid van dit moment. Niet alles hoeft te blijven groeien. Sommige dingen moeten rijpen, sommige dingen mogen eindigen. En ik hoef alleen maar te luisteren naar wat er op dit kantelpunt in mij nog vrucht wil worden.
Reactie plaatsen
Reacties