De zomerzonnewende is daar. Het licht staat op zijn allerhoogste punt, de zon hangt als een gouden oog boven de wereld en de aarde houdt haar adem heel even in. We zitten nog volop in het seizoen van overvloed; alles is ruim, warm en tastbaar. En toch voel ik een leegte ontstaan. Een stilte die zich opent, geen gemis of verlies, maar een soort overgang. Het is de stilte op de grens van twee werelden: de wereld van worden en de wereld van zijn.

Ik help je om niet meer te vechten tegen gedachten, maar ze te ontkrachten door waarheid terug in het lichaam te leggen. Aan de hand van trajecten en Human Design, omdat deconditionering tijd vraagt.

Het verhaal ging over iemand die zijn mening deelde en op onbegrip stuitte. Hij was er klaar mee en liet dat ook duidelijk weten. Als mensen niet kunnen horen wat hij te zeggen heeft en dat weerstand oproept, dan is dat hun probleem. Hij probeert gewoon te helpen. Hij bedoeld er niets slechts mee.

De laatste dagen kwam ik twee Facebookberichten tegen over het mannelijk perspectief op de vrouw. Mooi geschreven, open, eerlijk. Ze raakten me zelfs. Maar er was één rode draad die bleef hangen: het ging telkens over de gevoelswereld van de man, zijn verlangen naar verbinding, en de obstakels die hij ervaart.

Deze tekst schrijf ik niet uit twijfel, maar om helder te zijn.De nieuwe richting die ik insla roept vragen op, en dit is mijn antwoord daarop.

Over winter, rust en opnieuw beginnen op een natuurlijk moment.

Na jaren samenleven met iemand die me steeds tot het uiterste duwde, tot ik helemaal was opgebrand, moest ik uiteindelijk een keuze maken.  Eén die tegen al mijn principes inging. Ik wilde dit voorbeeld niet doorgeven aan mijn kinderen. Ik droomde van een warm, liefdevol gezin, niet van strijd, jaloezie en onenigheid. Waarom kon hij dat niet zien?Ik vroeg niet veel. Alleen wat begrip, liefde, medewerking.Dus op een dag stond ik daar: Alleen, met mijn twee kinderen. Een nieuw hoofdstuk, dacht ik. Een nieuw begin.