Wanneer goede bedoelingen botsen op stress: waarom bevragen belangrijker is dan aannemen

De laatste dagen kwam ik twee Facebookberichten tegen over het mannelijk perspectief op de vrouw. Mooi geschreven, open, eerlijk. Ze raakten me zelfs. Maar er was één rode draad die bleef hangen: het ging telkens over de gevoelswereld van de man, zijn verlangen naar verbinding, en de obstakels die hij ervaart.

Eén verhaal ging over een man die lichamelijk contact zoekt met zijn vrouw, maar op onbegrip botst. Zij sluit zich af, komt haar belofte niet na om seksueel te verbinden. Hij respecteert haar grens. Overdag ziet hij dat ze moeite heeft met haar taken, dus probeert hij haar te ontlasten,  in de hoop dat er ’s avonds ruimte ontstaat voor de verbinding waar hij naar verlangt.

Mooi verteld. Maar er ontbreekt iets essentieels.

De man stelt geen vragen.

Hij neemt aan.

En laat me duidelijk zijn: dit is geen verwijt naar mannen.

Vrouwen doen dit net zo goed.

Dit is geen gender dynamiek, maar een menselijk patroon: we nemen aan wat de ander nodig heeft, zonder het te vragen.

We denken te weten wat de ander verlichting zou brengen. We doen dingen waarvan we geloven dat ze helpen. Maar wanneer de ander later op de dag iets benoemt dat wél verlichting zou geven, zijn we al uitgeput van het proberen. We sluiten af. Begrijpelijk. En precies daar loopt het mis: er wordt niet gecommuniceerd. Er wordt gehoopt, verwacht, aangenomen.

Voel even mee

Je zit midden in iets intens. Je focus is scherp, je adrenaline staat hoog, je probeert iets af te ronden dat op dat moment belangrijk voelt. Voor sommigen voelt dit als midden in een hoogtepunt van een wedstrijd zitten, vlak voordat het winnende punt kan worden gescoord. Voor anderen als midden in een taak waar je net dat aha-moment voelt en móét doorgaan.

Het mechanisme is hetzelfde.

Je systeem staat in fight/flight… en net dan word je onderbroken door iemand die fysieke aandacht vraagt.

Op dat moment reageer je misschien kortaf of met een snauw.

Niet omdat het niet belangrijk is wat die persoon wil,

maar omdat het moment totaal verkeerd is.

Je systeem is nog niet geland.

Je hebt nog geen toegang tot verbinding.

Zie je het patroon?

Jij zit in fight/flight/freeze.

Je systeem staat in overdrive.

En op dat moment komt je partner fysieke aandacht vragen.

Zou jij dat kunnen geven?

Waarschijnlijk niet.

Niet omdat je niet wil, maar omdat je zenuwstelsel het simpelweg niet kán.

Je zou willen dat die persoon even wacht.

Dat je eerst de actie kan afronden.

Dat je systeem tot rust komt.

Pas dan ontstaat er weer ruimte voor verbinding.

De essentie

Wat ik zie in die mooie Facebook Teksten is dit:

• Neem niet zomaar aan dat je weet wat je partner nodig heeft.
• Ga niet in het midden van een stressreactie vragen om fysiek contact.
• Iemand in fight/flight/freeze kan je dat niet geven.
• Wacht tot het systeem zakt.
• En bevraag dan pas.

Niet: “Ik doe dit voor jou, dus dan krijg ik dat terug.”  

Maar: “Wat heb jij nodig om minder in stress te zitten, zodat we vanavond weer kunnen landen bij elkaar?”

Taken overnemen zonder te vragen werkt niet.

Iemand bevragen in een moment van stress werkt evenmin.

Maar bevragen op een rustig moment?

Dat opent alles.

Dan krijg je antwoorden die je zelf nooit had kunnen bedenken.

Dan help je efficiënt.

Dan geef je wat écht nodig is.

En dan ontstaat er vanzelf weer ruimte voor verbinding:  

fysiek, emotioneel, energetisch.

Alles start met bevragen.

En liefst op een moment van rust.