Sociale media

Over hoe sociale media een tool werd om mijn stem te delen, zonder oordeel en op mijn eigen manier.

Laatst zag ik een bericht verschijnen op sociale media. Ik kan mij niet meer precies herinneren hoe het ging, maar de persoon had het gepost om betekenis te krijgen, om te zien wie de pagina gebruikt om vluchtig te scrollen en wie hem gebruikt om echt contact te houden met de persoon in kwestie. Een soort protest, denk ik dan, tegen hoe de medemens sociale media gebruikt. Of misschien een statement. Of een roep naar verbinding.

Hoe dan ook, mijn reflectie ging op dat moment naar binnen. Hoe zie ik sociale media? Heb ik nood om te verbinden via sociale media?

En toen dacht ik: het is, zoals zoveel dingen, een tool. Dit doen mensen nu eenmaal. Ze maken tools om het zichzelf gemakkelijker te maken, meestal vanuit een behoefte van één persoon of meerdere personen. En dan heb je al die verschillende mensen die die tool gebruiken voor al hun verschillende doeleinden. Ook zo met sociale media.

Ik daarentegen gebruik het momenteel om mijn stem te delen. Niet meer en niet minder. Ik schrijf een blog of iets dat ik wil delen, en dan deel ik het gewoon. Voor mij haalt het de drempel weg. Ik zou nooit zo open delen bij een groep mensen die me staan aan te kijken. Maar wel hier. Op sociale media.

Weer anderen gebruiken het om reclame te maken. Of om vrienden te vinden. Of om te verbinden. Niettemin: ik vind sociale media geweldig. En ik heb nog steeds de reflex dat, als ik iemand wil horen, ik zelf actie onderneem, een bericht stuur of een feest organiseer. Maar dat is mijn manier van verbinden.

Ook weet ik ondertussen dat niet iedereen er is om te blijven. Sommigen kunnen je diep raken en dan weer verder gaan. En ja, dan ben je nog bevriend op sociale media, maar anders in de verbinding. Voor mij is dat oké. Het is zelfs leuk om dan af en toe een foto te zien passeren tussen alle reclame.

Ik heb ook geleerd om door de reclame en voor mij oninteressante dingen heen te kijken. Dat voelt logisch in mijn hoofd. Ik ben niet de persoon die zich snel ergert aan iemands post. Resoneert het niet, dan scroll ik verder of doe ik iets anders. Raakt het me, dan komt er een blog of een reactie, liefst zacht, zonder oordeel. Want wie ben ik om te oordelen over hoe een ander de wereld ziet? Dat komt uit hun eigen pad, anders dan het mijne.

Ik probeer even te kijken vanwaar iets komt. En als ik het echt nodig vind, kan ik reageren, maar meestal doe ik dat niet. Gewoon omdat dat mijn natuur is. En als ik reageer, probeer ik dat vooral met zachtheid te doen, in deze toch al harde wereld.