Balans

Balans vinden blijft voor mij een uitdaging.

Na jaren samenleven met iemand die me steeds tot het uiterste duwde, tot ik helemaal was opgebrand, moest ik uiteindelijk een keuze maken  één die tegen al mijn principes inging. Ik wilde dit voorbeeld niet doorgeven aan mijn kinderen. Ik droomde van een warm, liefdevol gezin, niet van strijd, jaloezie en onenigheid. Waarom kon hij dat niet zien?
Ik vroeg niet veel. Alleen wat begrip, liefde, medewerking.
Dus op een dag stond ik daar: alleen, met mijn twee kinderen. Een nieuw hoofdstuk, dacht ik. Een nieuw begin.

Eindelijk kon ik ademen. Gaan en staan waar ik wilde. Geen discussies meer over welke planten ik mocht kopen. Eindelijk vrij.
Maar vrijheid komt niet zomaar, niet met een rugzak vol verleden, niet als je kinderen nog vastzitten tussen twee werelden. Een vader die trekt, die zijn pijn doorgeeft aan hen… en ikzelf die niet meer wist wie ik was. Wat ik te bieden had…

Dat was misschien wel het moeilijkste stuk: beseffen dat het echte werk pas begon toen ik dacht dat ik al herbegonnen was.
Ik wilde verloren tijd inhalen, alles goedmaken. Maar het leven werkt niet op die manier. De kinderen hadden hun zorgen, het werk moest blijven draaien, en ikzelf… ik wist niet eens meer wie ik was. Wat wilde ik? Waar stond ik? En toen kwam de duisternis.

Een diepe, stille duisternis waarin ik me nergens thuis voelde. Waarin ik me afvroeg of het misschien allemaal aan mij lag. Of ik gek was geworden.
Gelukkig waren er enkelen mensen, met beide voeten stevig op de grond die me zagen, me hoorden, en me zachtjes terug naar mezelf begeleiden.

Het weggaan van mijn ex was moeilijk.
Maar mezelf terugvinden, na jaren van wegcijferen, dat was de echte beproeving.
En nog steeds zoek ik naar balans. Nog steeds zijn er dagen vol twijfel.
Dan trek ik de natuur in, waar alles weer stil wordt.
Waar ik besef: er is geen licht zonder donker.

Wat zou licht betekenen zonder donker?
Wie zou ik zijn zonder de moeilijke stukken van mijn verleden?
Vandaag voel ik dankbaarheid. Voor alles wat me heeft gevormd, zelfs het duister. Want zonder dat stuk zou ik niet zo diep kunnen voelen, niet zo oprecht kunnen verbinden.

Ik hou van de persoon die ik vandaag ben.
En precies daarom wil ik dit delen,
omdat iedereen het verdient om gehoord te worden,
om herkenning te vinden,
en om te weten dat er altijd een weg is… 

Een weg terug naar jezelf.