Niet elk nieuwjaar begint in januari
Over winter, rust en opnieuw beginnen op een natuurlijk moment
Morgen is het nieuwjaar.
En voor mij heeft dit moment altijd iets leeg gehad. Het voelt gewoon niet juist.
Niet met hoe de aarde er nu bij ligt, toch niet hier, in ons halfrond.
Alles slaapt nog.
En toch maken we lawaai.
Nieuwjaar voelt voor mij vaak leeg en betekenisloos. Veel te luid voor deze tijd van het jaar. Met Kerst kan ik het wél voelen. Een zachte feestdag. Samenkomen rond de winterzonnewende. Elkaar vieren, het licht dat terugkeert. Dat voelt als een afsluiter van het jaar, en een mooie ook.
Maar dan, een week later: poef. Nieuwjaar.
Het eten en het samenzijn nog in de keel, en we vliegen alweer door naar nieuwe voornemens. Nieuwe plannen. Nieuwe deadlines. Het startschot is gegeven. Alsof we meteen weer moeten rennen.
En dat voelt voor mij zo leeg. Zo betekenisloos.
Dit jaar vier ik nieuwjaar met de buren. En eerlijk: ik denk dat dit het laatste jaar is dat ik meedoe aan deze voor mij zinloze feestdag. Wat ik eigenlijk wil, is nog even terugkruipen. In de aarde, laat ons het zo zeggen.
Rust nemen. Verdiende rust, na een jaar van zaaien, groeien en oogsten.
Nog even de winter laten doen wat ze doet. De donkere periode laten inwerken. Alles laten rusten, diep in de aarde, vol vertrouwen.
Nog even het dekentje omhoog trekken.
En rusten.
Om dan, eind februari, samen met het leven opnieuw te beginnen.
Reactie plaatsen
Reacties